* bahar * بهار* welcome*
  * spring * بهار * le Printemps * - گل اقاقیا

* spring * بهار * le Printemps *


آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیم / گرد غریبان چمن خیزید تا جولان کنیم /بشنو سماع آسمان خیزید ای دیوانگان/ جانم فدای عاشقان امروز جان افشان کنیم /آتش درین عالم زنیم وین چرخ رابرهم زنیم/وین عقل پابرجای راچون خویش سرگردان کنیم
 


 

 

 

acacia   اقاقیا


mimosa



Il existe plusieurs centaines d'espèces d'acacia dont plusieurs espèces de mimosa telles que le mimosa des quatre saisons appelé acacia retinodes ( nous en reparlerons).
Ces acacias sont parfois épineux ou bien leurs feuilles, appelées phyllodes, ne sont que des pétioles aplatis.

De nombreux acacias possèdent des propriétés intéressantes :
- certains sont utilisés à des fins médicinales (contre la fièvre, la diarrhée, etc..).
- d'autres produisent des résines ou gommes alimentaires ( gomme arabique, cachou,..)
- d'autres fournissent des colorants
-d'autres fournissent des essences utilisées en parfumerie
- d'autres fournissent un bois apprécié
- enfin le feuillage de beaucoup d'acacias est donné à manger au bétail.

 Route du Mimosa - France!

Le mimosa qui embaume de son puissant parfum les jardins méditerranéens est en réalité un acacia, le plus souvent : l'acacia dealbata originaire d'Australie ; il appartient à la famille des légumineuses.
Autre précision, l'arbre épineux appelé chez nous acacia est en réalité un robinier ( robinia ).

Le mimosa qui nous occupe ici est un arbre à croissance rapide qui peut dépasser les 10 m de haut contre 20 dans son pays d'origine!
Son écorce est lisse, vert-bleuté et les jeunes rameaux sont couverts d'une pruine (matière poudreuse et cireuse) blanchâtre.
Les feuilles persistantes, de grande dimension, sont composées , et ont une structure
bipennée. Leur couleur est vert -bleuté, légèrement argentée ; les folioles ont tendance à se refermer si les conditions sont défavorables.

C'est la floraison qui confère à cet arbre un attrait tout à fait incontestable.
Tout d'abord elle intervient très tôt, dans notre région en janvier si le temps a été clément.
Ensuite, elle est extrêmement abondante, allant jusqu'à masquer le feuillage.
Enfin, elle dégage un parfum pénétrant que certains trouvent trop puissant.
Les fleurs sont groupées en grappes bien ramifiées, chaque pompon est en réalité une inflorescence très ramassée (un glomérule) et d'où seules émergent les étamines jaunes.

Les fruits qui apparaissent ensuite sont peu attractifs, il s'agit de gousses brunâtres et aplaties.

Cet arbre décoratif par son feuillage persistant bleuté et par sa floraison, demande à être installé dans un sol non calcaire et qui ne retient pas trop l'eau.
On pourra le tailler après la floraison sans précaution particulière.
Comme toute légumineuse cette plante abrite dans ses racines des bactéries qui lui fabriquent des aliments azotés à partir de l'azote de l'air ; le mimosa n'épuise donc pas le sol mais il l'enrichit.

La multiplication s'effectue par semis, greffage ou, plus simplement prélèvement des nombreux drageons qui apparaissent à son pied.
Les gelées importantes peuvent provoquer des dégâts à partir de - 10° à - 12°. Cependant, même si l'arbre paraît totalement mort, il repoussera très certainement à partir de sa partie souterraine

 

 Fichier:Acacia pycnantha Golden Wattle.jpg

Le mimosa doré (Acacia pycnantha) est un arbre du genre Acacia et de la famille des Mimosaceae. La classification phylogénétique le place dans la sous-famille des Mimosoideae et la famille des Fabaceae. Il pousse dans le sud-est de l'Australie (principalement au sud de la Nouvelle-Galles du Sud).

Il a été décrit par le botaniste anglais George Bentham en 1842.

C'est la fleur nationale de l'Australie, officiellement depuis 1988, mais reconnue comme telle par de nombreux australiens depuis le début du XXe siècle. Il est appelé Golden Wattle en anglais.

Il était récolté pour être utilisé dans les tanneries, ce qui a contribué à la déforestation de certaines régions de l'Australie.

Ici le soleil est enfin revenu après la tourmente du dimanche et les premiers flocons de neige.  Pas trop de dégâts dans vos jardins ?

 

 

L'acacia est un genre d'arbres et arbustes appartenant à la famille des Fabacées (sous-famille des Mimosoidées). Dans le langage courant, les espèces de ce genre prennent, selon les cas, l'appellation d'acacia, cassier, mimosa, mulga ou encore tamarin. Notez qu'en France, on désigne souvent du nom vernaculaire « acacia » un arbre entièrement différent, le robinier de l'espèce Robinia pseudoacacia, souvent dit « Robinier faux-acacia ».

 

On compte plus de 1 500 espèces d'acacias à travers le mond Caractéristiquese dont près de 1 000 uniquement en Australie. C'est d'ailleurs un acacia ou mimosa, le mimosa doré (Acacia pycnantha) qui est la fleur nationale de l'Australie. Les acacias se rencontrent dans une grande variété de conditions écologiques, allant des zones littorales, aux zones fortement arrosées ou aux régions sub-montagneuses en passant par les zones arides ou sub-arides. C'est cependant dans ces dernières qu'on les rencontre le plus.

Les fleurs sont régulières, généralement petites, groupées en têtes globuleuses ou en épis cylindriques. Selon les espèces les inflorescences peuvent comporter de quelques fleurs à plus d'une centaine. En général, ils fleurissent tout au long de l'année avec une éclosion principale au printemps et une floraison de moindre importance le reste de l'année. Les fleurs sont en général jaunes, bien qu'il existe quelques espèces aux fleurs roses.

Les fruits sont des gousses.

Les feuilles sont composées de nombreuses paires de folioles, mais certaines espèces développent des phyllodes. Quelques-unes, plus rares, n'ont pas de feuilles du tout et possèdent des tiges transformées en cladodes. Leur position verticale assure une protection contre la déshydratation et la trop grande insolation.

 

 

درخت اقاقیا

نام این درخت در پارسی اقاقیا است که از واژه ی یونانی اکیاکیا گرفته شده است . در انگلیسی آن را Robinia sp می نامند و در عربی به آن شجرة الجراد می گویند .

اقاقیا درخت یا درختچه ای زینتی و گلدار است و بومی آمریکای شمالی است . با این که زادگاه نخستین این گیاه آمریکای شمالی است ، امروزه در بیش تر نقاط کره ی زمین از جمله ایران ، این گیاه یافت می شود و آن را به عنوان یک درخت زینتی و نیز صنعتی به کار می گیرند . همان گونه که گفته شد این گیاه به صورت درخت و درختچه است و ارتفاع این گیاه ، گاهی به 25 تا 30 متر هم می رسد ! البته آن درختانی که در کوچه ها و خیابان های ما دیده می شوند ، بیش تر بلندایی بین 4 تا 7 متر دارند .

گیاه اصلی و وحشی اقاقیا ، خاردار است ولی در گونه های پرورش یافته ی آن خار از بین رفته است و امروزه اقاقیای خاردار کم تر دیده می شود و بیش تر گونه های آن بدون خار است . بر پایه ی همین ، این گیاه در خانواده ی پروانه واران ( Fabaceae ) جای می گیرد که گیاه ادبی و معروف " خار مغیلان " هم عضوی از آن است !

برگ های اقاقیای معمولی به رنگ سبز نزدیک به آبی است و هر برگ مرکب از 6 تا 20 برگچه ی گرد و کوچک دارد . گل های سپید و درشت و خوشبوی آن به شکل خوشه ای از ساقه ها آویزانند و جلوه ی زیبایی به درخت می دهند . در گونه های پرورش یافته ی این گیاه رنگ های دیگر هم دیده می شود .

تا کنون 20 گونه اقاقیا شناخته شده است که بنام ترین آن ها ، اقاقیای معمولی است . گونه ی معروف دیگر ، اقاقیای سرخ است که اقاقیای گل یا گلی نیز نامیده می شود و دارای گل های سرخ رنگ و درشت است .

www.mihansalamat.com

 اقاقیای بنفش ، زرد و اقاقیای چتری گونه های دیگر اقاقیای معمولی هستند . اقاقیای معمولی را با کاشتن دانه ی آن در فصل بهار و در هوای آزاد يا جدا كردن و كاشتن پاجوش های ريشه دار در پاییز زیاد می کنند و برای زیاد کردن گونه های دیگر اقاقیا ، آن ها را روی اقاقیای معمولی پیوند می زنند .

گل های اقاقیا دارای شهد فراوان است و زنبور عسل علاقه ی زیادی به آن دارد . گل اقاقیا کمی آرام بخش است ، توان زا ، ملین و صفرا بر می باشد . با این گل ، نان شیرینی ، نوشابه های معطر و فرآورده های زیبایی به دست می آورند و گاهی با استفاده از گل های رنگی آن ، ابریشم ، پنبه و کاغذ را رنگ می کنند .

با الیاف درخت اقاقیا طناب درست می کنند و از پوست آن هم استفاده می کنند . پوست درخت اقاقیا ، به ویژه پوست ریشه ی آن به مقدار کم مخلوط با قند ، کمی ملین است ولی اگر به اندازه ی زیاد خورده شود ، قی آور و مسهل قوی است و مقدار زیادی آن سمی می باشد . برگ اقاقیا نیز صفرا بر و ملین است . دم کرده ی برگ و گل اقاقیا سردرد های مزمن را بهبود می بخشد به ویژه اگر سردرد ناشی از بد هضمی غذا باشد . دم کرده ی 12 گرم برگ آن در یک فنجان آب جوش را به عنوان صفرا بر ، ناشتا می خورند و دم کرده ی 12 گرم گل آن به عنوان « آرام بخش » ، پیش از ناهار و شام مناسب است .

میوه ی اقاقیا به شكل نیام لوبیا و داری پوستی صاف و قهوه ی رنگ است كه چندین دانه در آن قرار دارد . اقاقیا در هوی خشك و آفتابی به خوبی رشد می كند و در روزهای نخستین خرداد ماه گل می دهد . این گیاه در خاك های آهكی و شیرین و حاصلخیز ، كه آب فراوان در خود نگاه نمی دارد ، خوب رشد می كند .

چوب اقاقیا سخت و بادوام است و دیر می پوست . به همین دلیل هم اهمیت صنعتی و بازرگانی دارد و از آن برای ساختن ستون ها و داربست های معدن ها و هم چنین ساختن مبل و صندلی استفاده می کنند .

شاید مبل یا صندلی ای که روی آن نشسته اید هم روزی بخشی از یک اقاقیا بوده است !
 

اقاقیا یا درخت صمغ عربی، در بلوچستان می‌روید ولی معروفترین صمغ اقاقیا مربوط به سنگال است، و سودان مهمترین ناحیهٔ صادرکنندهٔ صمغ اقاقیا است. درشاخه‌های این گیاه بر اثر گزش حشره‌ها، و یا دراثر وزش باد و برخورد ساقه هابا یکدیگر ایجاد خراش شده ماده‌ای به خارج تراوش می‌گردد که به نام صمغ اقاقیا یا صمغ عربی موسوم است. نوع مرغوب صمغ اقاقیا بصورت قطره‌های کوچک مدور یا زاویه دار به رنگ سفید تا مایل به زرد است. ولی نوعی از آن که به رنگ قهوه‌ای یاقرمز روشن می‌باشد در تجارت مورد پسند نیست .

ترکیب شیمیایی

صمغ اقاقیا حاوی قندهای طبیعی از نوع رامنوز، آرابینوز و گالاکتوز است. همچنین حاوی اسید گلوکورونیک و۴ متوکسی گلوکورونیک می‌باشد. درصمغ عربی کلسیم، منیزیم، پتاسیم، سدیم نسبتاً زیاد است. صمغ عربی درآب و گلیسیرین حل می‌شود ولی در الکل نامحلول است.

  کاربرد درمانی

  • بصورت قرص مکیدنی برای درمان ورم دهان ، حلق و تسکین سرفه مفید است .صبح و ظهرو شب هر دفعه یک حب یا قرص در دهان قرار داده می‌مکند و یا ۲۰ گرم صمغ عربی را در ۱۰۰ گرم آب جوشانیده دهان شویه یا غرغره می‌نمایند. همین محلول را ممکن است برای درمان اسهال خونی (دیسانتری) تناول نمایند و درمورد سوختگی‌ها و زخم نوک پستان ، آماس‌های پوستی و جذام گره‌ای (Nodular leprosy) روزی چند مرتبه در محل بمالند.
  • ازصمغ اقاقیا برای آرایش موی سر،برای تهیهٔ قرصها ، چسب‌ها، قطره و پودرها استفاده می‌شود و به مقدار بسیار کم در تهیهٔ غذا و شیرینی مصرف دارد.
  • صمغ اقاقیا را درآب گرم حل نموده یک ژله تهیه می‌نمایند و ازاین ژله برای درمان بیماری‌های فوق روزی ۱ تا ۴ قاشق چایخوری تناول می‌کنند. ممکن است این ژله را با شربت‌های دیگر مخلوط نموده و صبح وظهر و شب هردفعه ۱ تا ۴ قاشق چایخوری تناول نمایند

 

Acacia pycnantha

من از اون آسمون آبي مي خوام

من از اون شبهاي مهتابي مي خوام

دلم از خاطره هاي بد جداست

من از اون وقتهاي بي تابي مي خوام

من مي خوام يه دسته گل به آب بدم

آرزوهام و به يك حباب بدم

سيبي از شاخه حسرت بچينم

بندازم تو آسمون و تاب بدم

گل ايوون بهاره دل من

يه بيابون لاله زار دل من

مثل يك دسته گل اقاقيا

دلم هي داد مي زنه بيا بيا

تو مي ري پشت علفها گم ميشي

من مي مونم و گل اقاقيا 

    

چهارشنبه هفتم اردیبهشت 1390 | 9:9 | * بهار * | |
Design By : NightMelody.com



کد همین آهنگ